به گزارش خبرنگار میراثآریا، روستای درک در سواحل مکران و در مجاورت دریای عمان، امروز بهواسطه همنشینی کمنظیر کویر و دریا، به یکی از نمادهای نوظهور گردشگری طبیعتمحور در ایران بدل شده است؛ ظرفیتی ژئوگردشگری که میتواند پیشران توسعه محلی باشد، مشروط بر آنکه در چارچوب سیاستهای گردشگری پایدار مدیریت شود.
خدابخش عزیزی در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا با اشاره به پیشینه تاریخی این روستا گفت: در گذشته، مردم درک با کشتیهای بادبانی به هند، آفریقا و کشورهای حاشیه خلیج فارس سفر میکردند و تجارت کالا به کالا انجام میدادند. این سفرها ماهها به طول میانجامید و هر سفر، تجربهای تازه و بخشی از حافظه تاریخی مردم ما بود.
وی افزود: وجود خور در روستا که در گذشته نقش اسکله و محل فعالیتهای گمرکی را ایفا میکرد، یکی از مهمترین عناصر میراث تاریخی درک است؛ عنصری که همچنان در حافظه جمعی مردم جایگاه ویژهای دارد و قابلیت تبدیلشدن به یک جاذبه روایتمحور گردشگری را داراست.
عضو شورای روستای درک با اشاره به معماری بومی منطقه تصریح کرد: خانههای قدیمی درک بهطور کامل از چوب نخل و شاخههای درختان ساخته میشد؛ همان کپرهای سنتی که هنوز نمونههایی از آن باقی مانده است. این معماری، بخشی از هویت زیستبومی و فرهنگی ماست و حفاظت از آن نیازمند برنامهریزی حمایتی و ضابطهمند است.
عزیزی در بخش دیگری از سخنان خود، مدیریت پسماند را مهمترین چالش کنونی روستا دانست و اظهار کرد: گردشگران زباله را بهعنوان نخستین مشکل ایجاد میکنند و دهیاری تاکنون نتوانسته اقدام مؤثری در مدیریت پسماند انجام دهد. اگر این روند ادامه پیدا کند، اکوسیستم ساحل با آسیبهای جدی مواجه خواهد شد.
وی با تاکید بر پیوند میان کشاورزی و منابع آب خاطرنشان کرد: اگر آبخیزداری و احداث بندهای خاکی در بالادست رودخانهها انجام نشود، سفرههای زیرزمینی بهتدریج از بین میرود. محصولاتی مانند هندوانه بسیار پرمصرف هستند و مدیریت الگوی کشت و منابع آب باید در اولویت برنامهریزیها قرار گیرد.
این مدیر باسابقه اقامتگاههای روستایی، صنایعدستی را یکی از ظرفیتهای مغفولمانده درک دانست و گفت: سوزندوزی زنان، حصیربافی و قلاببافی از مهمترین صنایعدستی روستاست، اما بازار عرضه نداریم. نبود مکان مشخص برای نمایش و فروش محصولات، بزرگترین مانع پیشروی تولیدکنندگان بهویژه زنان هنرمند است.
او افزود: دهیاری برنامه دارد زیرساخت و مکانی مناسب برای ارائه و فروش محصولات زنان هنرمند ایجاد کند. اگر این حلقه تکمیل شود، صنایعدستی میتواند به یک منبع درآمد پایدار برای خانوارهای محلی تبدیل شود.
عزیزی با اشاره به شهرت روزافزون ساحل درک در فضای مجازی و رسانهای تصریح کرد: اگر از فعالان گردشگری حمایت شود، میتوان اشتغال پایدار ایجاد کرد و به بهبود معیشت مردم کمک جدی رساند. اما این مسیر نیازمند همراهی مسئولان، سرمایهگذاران و خود مردم است.
وی درباره نسبت گردشگری و فرهنگ محلی نیز گفت: حفاظت از طبیعت و فرهنگ زمانی ممکن است که همه مردم ذینفع باشند و احساس مسئولیت کنند. نباید همه بار را بر دوش یک فرد یا شورا گذاشت. اگر مردم احساس مالکیت کنند، طبیعت و فرهنگ حفظ میشود.
عضو شورای روستای درک افزود: جاده مناسب، پارکینگ، تقویت خطوط ارتباطی، صدور مجوز تفریحات آبی، ایجاد اسکله تفریحی و مهمتر از همه یک ماشین مکانیزه حمل زباله از نیازهای فوری روستاست. دهیاری در حال پیگیری است، اما مسیر پیشرو طولانی و نیازمند حمایت فرادستگاهی است.
عزیزی در پایان با اشاره به آیینها و فرهنگ بومی مردم درک گفت: موسیقی محلی با سازهای دُهل و قیچک در جشنهای عروسی نواخته میشود و رقص دوچاپی از رسوم مهم ماست. غذاهای محلی جنوب استان و پوشش سنتی زنان و مردان نیز بخشی از هویت فرهنگی روستاست.
او همچنین به سنت دیرینه «حشر و مدد» اشاره کرد و اظهار داشت: در گذشته مردم برای ساخت خانه یا انجام کارهای کشاورزی به یکدیگر کمک میکردند. این فرهنگ همیاری هنوز در میان مردم جریان دارد و یکی از سرمایههای اجتماعی ارزشمند روستاست.
انتهای پیام/
نظر شما